Batavierenrace 2010

De Batavierenrace 2010: een verslag door Jack van der Walle

Wat gaat de tijd toch onwijs snel. Ik kan me nog heel goed herinneren dat ik het stuk schreef over de Bata 2009. Nu over 2010, wat is er weer veel veranderd. Vorig jaar deed ik gewoon mee. Dit jaar zit ik in het bestuur en ben ik ploegleider.

Even voor de mensen die het niet meer weten. De batavierenrace is de grootste studenten estafette wedstrijd van de wereld. Elke team bestaat 25 lopers (mannen en vrouwen). Elk team wordt weer opgedeeld over 3 ploegen. Een nacht-, ochtend-, en middagploeg. Elke loper loopt een bepaalde afstand. De loper wordt begeleid door een fietser. Als de loper bij een wissel punt is aangekomen wisselt hij zijn tijdshesje met de fietser. Dan gaan ze naar de volgende wisselpunt waar de ploeggenoten staan te wachten (zij rijden in een busje van punt naar punt). Hier gaan 2 nieuwe lopers van start. Dit is even in het kort de Bata, want zo wordt hij in de volksmond genoemd.

Dan maar beginnen bij het begin. In oktober 2009 werd ik benaderd om in het bestuur te komen van Aquila als wedstrijdcommissaris. Aangezien organiseren en hardlopen tot mijn hobby's behoren besloot ik hierop in te gaan. Tijdens de ALV (Algemene Leden Vergadering) was er een discussie tussen het oude en het nieuwe bestuur over de Bata. Het oude bestuur wilde niet meer mee doen aan de bata terwijl dit voor mij een reden was om in het bestuur te komen. Samen met mede bestuurslid Linda besloten wij om toch mee te doen. De Bata is super leuk maar het kost je ook 2 jaren van je leven ben ik achter gekomen. In november ben je al bezig met het samen stellen van het team, inschrijven en alles wat daar bij komt kijken.

Elke donderdag organiseert Aquila een vondelpark training, langzaam ben ik daar de trainer geworden. In samenwerking met de Amsterdams sportraad kregen wij ineens 100 nieuwe leden. De UvA wilde met de Bata hoge ogen gooien in de universiteits competitie (dit is ook het Nederlandse Studenten Kampioenschap). Hun lopers kwamen bij ons trainen en zo hadden we er allebei baat bij. Zij getrainde lopers en wij nieuwe leden en ook mensen voor ons team (lopers die toch niet in het UvA team wilden of konden lopen). Na een aantal maanden trainen en organiseren kwam april toch heel snel dicht bij. Samen met een aantal mensen hebben we alle puntjes op de i gezet.

De Bata begint op vrijdagnacht om twaalf uur in Nijmegen. Die ochtend heb ik samen met aankomend bestuurslid Nienke een busje geregeld in Amsterdam. Daarna moest ik de hele dag werken. Om 18.00 stond ik met lopers van de ochtend- en middaggroep (de nacht groep gaat rechtstreeks naar de start in Nijmegen) op Amsterdam Centraal. De ochtend- en middagploeg gaat naar Enschede om daar te overnachten en dan met de bus naar hun herstart te gaan. Rond 9 uur kwamen wij aan in Enschede na een zeer gezellige treinreis (er werken ook leuke mensen bij de NS). Na veel zoeken konden we nog een plekje vinden op de camping van de campus van de universiteit van Enschede. Rond 10 uur ging we even naar het pre-bata feest. Aangezien ik vanaf januari al mij trainingen afgestemd had op de Bata ging ik om 12.00 uur naar bed. Voordat ik sliep werd mijn nachtmerrie waar. We hadden een team van 25 lopers maar in 5 minuten tijd waren er 2 afmeldingen. 1 loper kon hier niks aan doen vanwege zijn werk, de andere loper besloot bij een ander team te gaan lopen. Dit betekende dat er geschoven moest worden. Uiteindelijk kwam het erop neer dat ik niet alleen de eind etappe zou lopen maar ook om 8 uur in de ochtend nog een 6,2km zou lopen. De einde etappe is naar mijn mening de mooiste. Je start op de grote markt in Enschede, loop tegen de snelste lopers van de andere teams en je eindigt op de campus in een stadion met ruim 4000 man. Weg droom om daar hard te lopen. Ik meteen naar bed om toch maar wat rust te pakken. Dit was helaas niet echt mogelijk dankzij de buren.

Om 4 uur moest ik samen met de rest van de ochtendploeg richting de bus. We moesten naar herstart voor de ochtend groep. Hier zouden wij ook linken met de nachtploeg. De nachtploeg had zijn race er op zitten en de resultaten waren goed. Om 8 uur kwam voor mij dan het start teken voor 6,2 km. Maar hoe ga je zo'n race in? Ga je volle bak, want we staan goed in het klassement? Hou je in want ik wil knallen met de laatste etappe? Kan dat nog wel als je al 24 uur wakker bent? Ik besloot behouden te lopen en te kijken wat mijn medelopers zouden doen. Dit bleek een langzame groep te zijn. Na de start keek ik het even aan. 2 jongens gingen hard weg maar na 500 meter liepen we al samen. Ik besloot een tijd bij een hun te blijven om zo energie te sparen. Na 1500 meter kwam er een jongen flink over heen, ik besloot mee te gaan. Vanaf de fiets hoorde ik Rosalie roepen: Jack niet te hard! Ik riep terug dat voor mij voelde als wandelen en dat het wel iets harder mocht. Na 3 km keek ik even achterom. De rest van het veld was niet meer te zien dus zei ik tegen mijn medeloper: we zullen het samen moeten doen. Dit was het begin van een gezellig gesprek van 5 minuten. Ook de meiden op de fiets hadden het gezellig! Ongeveer 2 km voor het wisselpunt besloot ik toch wat harder te gaan lopen want ik voelde me erg lekker. Met een eindtijd 25.13 bleek ik het ook wel rustig aangedaan te hebben. Ik had ook echt het gevoel dat ik een duurloop had gedaan (met de v orm zit het wel goed).

Ondertussen was Rosalie al weg voor haar 3,6 km. Nu werd ik trainer want zij is 1 van de lopers die ik een beetje begeleid. Ze liep naar een top tijd! Bij het wisselpunt s tonden al weer 2 lopers op ons te wachten! We lagen 1e was onze startgroep en begonnen andere start groepen in te halen. Wat ook nog wel een vermelding waard is is dat Annemarieke 2 etappes liep in de ochtend groep. Na alle etappes reden we naar het wisselpunt van de middag groep. Onder tussen kwamen de smsjes binnen over onze plek in het klassement, top 30! Dit was veel hoger dat we van te voren hadden ingeschat. Na een zeer goede middagploeg werd ik samen met Sonja afgezet in Enschede voor de laatste etappes. Elk team moet 1 vrouw en 1 man in Enschede laten starten. Beide lopen dan 7,5 km. Eerst gingen de vrouwen. Sonja liep naar een top 15 plek in 32 min. Erg goed. Toen moest ik.

Eigenlijk was ik al een jaar bezig met deze wedstrijd. Vorig jaar stond ik in het stadion om de laatste lopers binnen te halen en nu was ik dat zelf. Ik verheugde me op de roem/aandacht en alles wat daar bij komt kijken. Ik waande me een top atleet. Maar toen werd ik weer wakker. Ik was al dik 34 uur wakker, had al een wedstrijd gelopen! Van te voren had ik afgesproken met mezelf om er vol in te gaan. Maar is dat nu wel verstandig, elk team heeft hier zijn snelste loper staan en die zijn fris. Geen tijd om na te denken, het startschot is gegaan en het rondje om de kerk (letterlijk) gaat goed. Ik lig rond de 20e plek. Om me heen schieten de jongens me voorbij terwijl ik vol aan het sprinten ben om de aansluiting niet te missen! Na een 1 km voel ik behoorlijk mijn benen, maar na 2 km niet meer. Langzaam begin ik aan een inhaal race. Het gaat eigenlijk zoals ik het liefst loop, mensen langzaam in halen. Ik loop van groepje naar groepje met als doel de aansluiting te vinden, ik ben alert op gaten, wat gaat het goed denk ik. Telkens als ik bij wat jongens kom moeten ze lossen. Ik heb geen idee waar ik ben in de race maar de gaten met de jongens voor me worden groter als ik iemand in haal. Dit betekent dat ik zeker top 20 aan het lopen ben en dat was het grote doel. Ik kom op een grote lange weg die ik herken. Dit is de weg naar de campus. Ben ik er al? Ik kijk stiekem op me klokje. Nou het zou best kunnen. Voor me zie ik een jongen van de Universiteit Utrecht (universiteitteams hebben een andere kleur nummer). We komen op de campus aan, maar we moeten nog een lus. Ineens hoor ik een onwijs geluid. De eerste lopers zijn aangekomen in het stadion. Ik kom op een dood stuk, er staat niemand, mijn blik staat op onweer. We slaan rechtsaf en komen langs wat studenten huizen op de campus. Hier staan ze alle lopers nat te spuiten. Dit is traditie hoorde ik later! Ik had het wel warm dus maakte een gebaar van kom maar op. Dit was lekker maar er stonden er nog 10 zag ik. Zeiknat sloeg ik weer rechtsaf. Ik wist nu waar ik was en hier stonden ook wat bekenden. Ik moest en zou die gozer van Utrecht pakken! Hoe dichter we bij het stadion kwamen hoe meer mensen ons stonden aan te moedigen (echt veel), ik liep naast de jongen van Utrecht. Het publiek had ook wel door dat we in een flinke battle zaten. Een paar keer kort draaien en keren en toen kwamen we aan in het stadion. Van te voren hoopte ik op veel geklapt en geluid. Gelukkig was ik snel weer bij de les en trok de laatste 350 meter flink door om voor de jongen van Utrecht te blijven. Ondertussen was ik wel op zoek naar me team. Ineens uit het niets hoorde en zag ik veel geluid en armen de lucht in gaan. Een witte wave ging de lucht in. Ik kreeg een onwijs lekker gevoel in mijn buik toen ik de groep voor bij liep. Bastiaan (de voorzitter) was de baan op de gekomen om mij onze mascotte geven (TJ de adelaar) zo lekker heb ik me nog nooit gevoeld tijdens een wedstrijd. Ik werd overladen door emotie, ook omdat ik door had de tijd en plaats goed waren. De handen gingen in de lucht met TJ in mijn handen. Totaal naar de klote kwam ik over de streep en zakte in elkaar. Ik was op zoek naar bekenden, maar iedereen stond in het stadion. Na 5 min kwam Bastiaan op me af gelopen. Van geluk sprong ik in zijn armen. Ik weet niet precies waarom maarja. Als beloning een biertje en die sloeg in als een bom. Bij de groep aangekomen bleken we in de top 20 te zijn geëindigd met team. Mijn positie wisten we nog niet. Mijn eindtijd van 26.56min op de 7,5 km was gewoon goed! Zeker met zo weinig slaap!

Na een kort en intiem feestje met het team gingen we douchen eten en ons klaar maken voor het grootste studenten feest van Europa! Ja dat ook nog! Ik zal nog even uitleggen waarom we zo blij waren. Het Aquila team bestaat uit lopers met ervaring en lopers die net zijn begonnen en dan zo'n prestatie neer zetten, top 20 van de ruim 300 teams is gewoon te gek.

Het feest was ook erg leuk maar om half 1 ging bij mij het lichtje echt uit. Nu komt misschien wel het leukst stuk. Om 8 uur moest ik weer mijn bed uit omdat ik competitie moest lopen voor Suomi op onze eigen baan en dat wilde ik ook niet missen. Ik mijn tent uit op weg naar de wc. Nu krijg je bij de Bata altijd een krantje met uitslagen. We wisten nog niet hoeveelste we waren geworden. Op de voor pagina een foto van Nijmegen want die hadden gewonen, leuk maar hoeveelste waren wij? 17e wow, van vreugde begin ik te schreeuwen en te springen, maar ik ben alleen, de bewaking kijk me een beetje raar aan. Dan snel kijken hoeveelste ik ben geworden op de slot etappe, 14e wat! Weer begin ik te springen en te schreeuwen, de bewaking feest mee.

Een uur later met een aantal teamgenoten richting Amsterdam (ook hun moesten competitie lopen). In de middag nog 5 km gelopen voor Suomi in 18.35 (best netjes). Daarna was het batterijtje echt leeg!

Het is nu bijna 2 weken geleden maar als ik eraan terug denk krijg ik een glimlach op mijn gezicht. Het was zo onwijs leuk en gezellig en dan ook nog naar mij mening mijn beste wedstrijd ooit te hebben gelopen. Wat een top team dat Aquila. Volgend jaar zeker weer!

Jack van der Walle