Hyde Park Relays

HPR 2007: een verslag door Harald van Gils

Na jarenlang trouw bata's te hebben gelopen, leek het me leuk om eens aan een buitenlandse estafette deel te nemen. Ik had er al eens eerder van gehoord, maar dit jaar moest het er dan eindelijk eens van komen: de Hyde Park Relays in Londen. Eigenlijk een studentenloop, maar gelukkig zijn ex-studenten ook welkom. De Aquila-afvaardiging was een beetje magertjes dit jaar, welgeteld 3 man sterk. Het waren echter ook niet de minsten: voorzitter Dave Lommen, hoffotograaf Rene van der Kruk en ik dus. Deze drie mannen op leeftijd moesten de amsterdamse eer dus verdedigen.

Donderdag
Studentenatletiekvereniging Zeus had een dubbeldeks bus geregeld zodat we met alle Nederlanders op pad konden gaan. We zouden door de Kanaaltunnel gaan, voor de meesten een primeur. De timing van vertrek was niet geweldig, omdat er (weer eens) een weeralaram was afgegeven. Onderweg bleek het allemaal reuze mee te vallen, en zonder vertraging bereikten we Calais. Het was even wachten op de trein, waar we met bus en al zouden inrijden. Dave leek het een goed idee om nog even snel naar het toilet te gaan, toen de meesten weer aan het instappen waren. De chauffeur kreeg vlak daarna het sein om te gaan rijden, wat hij dan ook prompt deed. Hij ging er vanuit dat we er allemaal waren. Maar, was Dave al terug dan? Hij bleek er niet te zijn: paniek! We kregen hem telefonisch niet te pakken, en hoopten dan maar dat hij ergens anders in zou stappen. Die hoop bleek bewaarheid; na een klein half uurtje stapte hij heel rustig weer in. Hij was door een medewerker geholpen, en werd met een karretje naar de trein gebracht. Gelukkig, we waren al met weinig Aquileten en om er nou onderweg al eentje kwijt te raken zou wel heel zuur zijn. De kanaalovertocht en de reis in Engeland verliep voorspoedig, en rond zeven uur kwamen we dan aan op de bestemming. 's Avond gingen Dave en ik met twee Amsterdamse meiden wat eten in een Indiaas restaurantje. Het eten smaakte goed, maar was wel wat prijzig. Daarna nog een soort pub, voor een laatste drankje. Die avond gingen we op tijd slapen, want morgen zou een dagje Londen op het programma staan!

Vrijdag
Dave was die ochtend al vroeg opgestaan om een stukje hard te lopen, maar mij lukte het niet. Na het ochtendritueel ontmoette ik het Tilburgse deel van ons Aquila-team, en een supporter. Samen gingen we ontbijten, en ondertussen namen we tijden en strategieen door. Ze bleken niet zo snel, maar ze waren wel enthousiast over de loopsport. Samen gingen we op pad; die dag zou een monstertocht worden... We liepen langs alle highlights: Buckingham Palace, Westminster Abbey, London Tower enz. We kwamen ook een wedkantoor tegen waar we een paar pond inzetten op een wedstrijd. Rond 15.00 belandden we bij een pub, waar we een drankje namen. 's Avonds zou de hele groep verzamelen op Piccadily Circus om wat fastfood naar binnen te schuiven bij Pizzahut. Het zou onbeperkt eten zijn, maar na een klein uurtje werden we al gesommeerd om af te eten, want de volgende groep stond al klaar. Buiten op straat besloten we maar meteen terug te lopen, want morgen zou de grote dag zijn. We liepen weer het hele stuk terug. Naar schatting hadden we die dag ongeveer een halve marathon gelopen. Niet echt een ideale voorbereiding op een loop.

Zaterdag wedstrijddag
Die ochtend stonden we op tijd op, om nog wat te kunnen doen voor de wedstrijd. Een van ons besloot te gaan winkelen in Harrods, of liever gezegd zich te gaan vergapen aan de onbetaalbare spullen. Ik en twee anderen uit ons team besloten om rustig een koffie te gaan drinken in een van de vele luxe koffiebars in de stad. Daar werden we naar ons plek gewezen. De koffie smaakte erg goed, maar was wederom prijzig. Londen is inderdaad duur! En de mensen die het hebben, laten het graag rollen in deze stad. De vele ultraluxe auto's waren daar getuige van. De limousines en de nieuwste modellen van Mercedes, BMW en Austin Martin reden af en aan op de hoofdstraten.

Rond het middaguur gingen we ons verkleden en kregen we de laatste wedstrijdinformatie. Dave zat in het ZEUS-team, met de beste lopers. Vorig jaar waren ze ook eerste geworden, en de kans was groot dat het dit jaar weer zou lukken. Rene en ik moesten het doen met het Aquila-team, aangevuld met wat Tilburgers en Zeus bestuurslid Siem. Ik bleek als eerste te moeten lopen. Prima, dan hoefde ik ook niet lang te wachten bij de start. Het was niet echt koud, maar warm was anders. De weersvoorspellingen waren slecht, maar die middag was het droog en het zonnetje brak zelfs even door. Het was een drukte van belang bij de startplek. Vele honderden lopers uit diverse landen waren hier verzameld. De Engelse teams waren vooral sterk, gelet op de uitslagen van vorige jaren. Ik ging even snel wat inlopen, maar echt veel tijd was er niet voor. Om 14 uur was de start, en ik nestelde me ergens in het middenveld bij twee andere Nederlandse lopers. Die liet al ik snel achter me, en daarna liep ik een hele tijd op met een Engelse jongen. Het veld was al snel flink uiteen gerekt. We liepen langs wandelaars en andere joggers die belangstellend toekeken. Hyde Park was erg mooi maar ook groot, veel groter dan bijvoorbeeld het Vondelpark. Ik hield het tempo vrij constant, maar kreeg het toch moeilijk op het laatst. Ik probeerde om onder de 20 minuten te finishen op deze afstand van bijna 5,2 km. Dat lukte helaas net niet: 20:14. Toch nog heel wat trainingsarbeid te verrichten... Rene loste me af, en ik kon uitrusten. Uiteindelijk was ik niet zo slecht, want alleen Siem was een minuutje sneller. Het ZEUS-team had het een stuk beter gedaan, met een gemiddelde tijd van ongeveer 17 minuten. 's Avonds bij de prijsuitreiking bleken ze inderdaad weer het beste buitenlandse team! Het aanwezige Nederlandse publiek liet goed van zich horen bij elke Nederlander die een prijs kwam ophalen. Het eten was helaas weer eens slecht verzorgd. Er stond blijkbaar geen Jamie Oliver in de keuken. Eigenlijk helemaal niemand, want we moesten het doen met een stokbrood, wat jam of pindakaas (als het niet op was) en wat snoep en limonade. Een kleine domper, want na zo'n inspanning verwacht je toch goed eten? 's Avonds was het feest voor iedereen. De Nederlanders waren het eerst aanwezig, en brachten de stemming er goed in. De halve liter pints werden aangerukt en het feest kon beginnen. De muziek was aardig, maar wel wat wisselvallig. Na een paar uurtjes hield ik het voor gezien, omdat ik bijna door mijn benen zakte. Dave en Rene gingen ook op tijd naar hun mandje.

Zondag
Deze laatste hele dag in Londen besloot ik om in mijn eentje op pad te gaan, net als een paar anderen. Even geen mensen om me heen, maar gewoon wat slenteren door de stad. Dit keer wel met metro dagkaart in mijn binnenzak. Ik bezocht onder andere het 'Museum of Natural History', liep even Harrods binnen en voerde de tamme eekhoorns in het Hyde Park. 's Avonds gingen we met een clubje mensen naar het IMAX 3D-thaeter, waar een natuurfilm over leeuwen werd vertoond. Het zag er indrukwekkend uit zo met een 3D-brilletje op. We besloten een laatste drankje te nemen in een pub, die natuurlijk exact om 23 uur dicht ging. Op de kaart rekenden we uit dat we nu wel zeker een marathon hadden gelopen in totaal. Rond middernacht waren we weer terug, en ik viel als een blok in slaap.

Maandag
De terugreis verliep voorspoedig. We verloren geen mensen onderweg, iedereen was nog (min of meer) heel, en de gezichten waren vermoeid doch voldaan. De busreis duurde weer de hele dag, en de tijd vulden we met dutten en wat lezen. De enige film die werd vertoond was vermakelijk, maar niet echt van een hoog niveau. Het was een leuke trip, al met al. Een mooie manier om sport met cultuur te combineren, en dat hebben we dan ook zeker gedaan. Waar de reis heen gaat in 2008 is nog niet helemaal bekend. Hopelijk is het aantal Aquilaleden dan wel wat groter. Om het geld hoeft men het niet te laten, en het is een mooie manier om wat medelopers uit andere steden te leren kennen. ZEUS probeert er wat afwisseling in te houden door ook naar andere steden te gaan. Dus misschien tot volgend jaar?

Harald van Gils