DeHalo

De Val

"Spring forward, fall backwards", het ezelsbruggetje waarmee ik nooit vergeet dat de klok in de lente een uur vooruit wordt gezet en in de herfst weer een uur terug, schiet door mijn hoofd, dat zich nog maar twintig centimeter boven de stoep bevindt. Men zegt dat de zomertijd in het leven was geroepen om energie te besparen, maar voor mij is het altijd alsof de korte dagen van het najaar en de winter nog eens extra worden ingekort door de avond eerder te laten vallen.

Vallen, ja, daar ben ik mee bezig. Nadat de avond viel is nu de beurt aan mij. Het was al donker toen ik de deur met een klap dicht liet slaan en aan mijn duurloop begon, eerst langs Carre, de Amstel over en door de Kerkstraat naar het Vondelpark, wat zo op een donkere avond haar identiteit lijkt te hebben verloren: niets is er meer over van het vrolijke park met haar kort, lichtgroen gras, waarop in de zomer romances bloeien en haar helder spiegelend wateroppervlak, waarop eenden, log, lui en dom, liggen te dobberen.

Heeft mijn voet iets geraakt, een stoeprand of grof vuil? In Amsterdam weet je het maar nooit. Waar Den Haag en Rotterdam moderne straten hebben, stijlvol en helder verlicht, moeten we het in Amsterdam doen met lantarens, net zoals in de binnenstad van Leiden. Het geeft de stad een min of meer romantische sfeer; als ik de auto's wegdenk zou het een straat uit het begin van de twintigste eeuw kunnen zijn. Mooi, maar niet erg praktisch. Gevaarlijk zelfs: je zou zomaar ergens over kunnen struikelen.

Ik strek mijn handen uit, draai mijn lichaam iets naar rechts om de aarde op te vangen met mijn zij. In een halve seconde maak ik twee zijwaartse rollen met een snelheid van zo'n vijftien kilometer per uur en voor ik het door heb sta ik weer op mijn benen en loop door. Een voorbijlopende man met een zwarte hoed keek lachend toe en liep pardoes tegen een lantarenpaal.

Pas enkele seconden later voel ik een scherpe pijn op mijn handpalm, op mijn rechter knie en op mijn heup. Maar sterker dan dat voel ik de triomf: de aanval van de aarde, een klomp steen van zes-maal-tien-tot-de-vierentwintigste kilogram, heb ik kunnen afslaan. De rol die ik aan mijn val heb gegeven was ongetwijfeld van hoog esthetische waarde, stond er niemand die het met een video heeft opgenomen? Geen fotograaf van Google Earth die vanuit de donkere hemel zijn lens scherp stelde op die plaats op dat ogenblik? Of dan toch tenminste een god of een zwarte piet, die toch altijd alles ziet?